ბერნარ არნოს იმპერია - მგელი ქაშმირის პალტოში
პარიზი, შანზ-ელიზე. სინათლეების, ელეგანტურობისა და აბსოლუტური ფუფუნების დედაქალაქი.ყოველწლიურად აქ მილიონობით ადამიანი ჩამოდის ერთი ოცნებისთვის - შეეხოს იმ სამყაროს, სადაც სილამაზე და სტატუსი უზენაეს კანონად ქცეულა.მაგრამ ამ ბრწყინვალე ვიტრინების, ხელოვნებისა და მაღალი მოდის მიღმა დგას ერთი კაცი. კაცი, რომელსაც პარიზის ბოჰემურ წრეებში შიშით, პატივისცემითა და აღფრთოვანებით ასე მოიხსენიებენ: „მგელი ქაშმირში“.გარეგნულად ბერნარ არნო იდეალური ფრანგი არისტოკრატია: ყოველთვის უნაკლო კოსტიუმში გამოწყობილი, თავაზიანი, მშვიდი და თითქმის უკარება. მაგრამ ამ ნაზი, „ხავერდოვანი“ გარეგნობის მიღმა იმალება ცივი ბიზნეს-სტრატეგი. მან შეძლო ის, რაც შეუძლებელი ეგონათ - დაქსაქსული, კაპრიზული და ხშირად გაკოტრების პირას მყოფი მოდის სახლები ერთ რკინის მუშტად შეკრა და შექმნა დედამიწის უდიდესი კონგლომერატი LVMH (ელ-ვე-ემ-ეში)დღეს მის იმპერიაში შედის Louis Vuitton, Christian Dior, Givenchy, Tiffany & Co., Hennessy და ათობით სხვა გლობალური ბრენდი. არნო მსოფლიოში უმდიდრესი ადამიანი არა ნავთობით, არა ტექნოლოგიებით, არამედ ადამიანური ვნებებითა და ოცნებებით ვაჭრობით გახდა.მაგრამ ვინ არის სინამდვილეში ეს კაცი? როგორ გადაიქცა ფრანგული პროვინციის მშვიდი ბიჭი გლობალურ მონოპოლისტად? და რა იმალება იმ კარს მიღმა, სადაც საქმიანი ხმაური წყდება და მხოლოდ როიალის ჰანგები ისმის?
ბერნარ არნო 1949 წელს, საფრანგეთის ჩრდილოეთით, ქალაქ რუბეში დაიბადა. მისი ოჯახი ღარიბი არ ყოფილა, მამა, ჟან არნო, საშუალო ზომის სამშენებლო კომპანიას - Ferret-Savinel (ფერე-სავინელს) ფლობდა.პატარა ბერნარი ბავშვობიდანვე განსხვავდებოდა თანატოლებისგან. ის არ იყო აგრესიული, უყვარდა მათემატიკა, დისციპლინა და განსაკუთრებით მუსიკა. დედამ მას ფორტეპიანოსადმი უზარმაზარი სიყვარული ჩაუნერგა. ბერნარი საათობით იჯდა როიალთან და შოპენის რთულ პასაჟებს ამუშავებდა. მუსიკამ მას ასწავლა მთავარი: სრულყოფილება შემთხვევითი არ არის, მას ასობით საათი შრომა და აბსოლუტური ფოკუსირება სჭირდება.საფრანგეთის ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული პოლიტექნიკური სკოლის დასრულების შემდეგ, 22 წლის ბერნარმა მამის კომპანიაში დაიწყო მუშაობა. სწორედ აქ გამოჩნდა მისი პირველი „მგლური“ ინსტინქტები. მან მამა დაარწმუნა, რომ სამშენებლო ბიზნესი გაეყიდათ და მთლიანად უძრავი ქონების სექტორზე გადასულიყვნენ.არნოს ამბიციებს საფრანგეთი ვეღარ იტევდა. 80-იანი წლების დასაწყისში ის ამერიკაში გაემგზავრა.ერთხელ, ნიუ-იორკში ტაქსით მგზავრობისას, ბერნარმა მძღოლს ჰკითხა, იცნობდა თუ არა საფრანგეთის მაშინდელ პრეზიდენტს. ტაქსის მძღოლმა უპასუხა: „არა, წარმოდგენა არ მაქვს, ვინ არის. მაგრამ აი, Christian Dior-ი (კრისტიან დიორი) ნამდვილად ვიცი!“ამ უბრალო ფრაზამ ბერნარის ტვინში ნაპერწკალი გააჩინა. მან გააცნობიერა: საფრანგეთის ნამდვილი ძალა არა პოლიტიკაში, არამედ მის კულტურაში, ელეგანტურობასა და ფუფუნებაშია.როცა პარიზში დაბრუნდა, შეიტყო, რომ ტექსტილის გიგანტი Boussac-ი (ბუსაკი ) გაკოტრდა. სწორედ ამ კომპანიის მფლობელობაში იყო კრისტიან დიორი. არნომ გადაწყვიტა, ეს შანსი ხელიდან არ გაეშვა. მაგრამ ამისთვის მამის მხარდაჭერა და საოჯახო კაპიტალი სჭირდებოდა.ჟან არნო თავიდან ეჭვით უყურებდა მოდის სამყაროს - არასერიოზულ, რისკიან სფეროდ თვლიდა. ბერნარმა მამას სანთლის შუქზე ემოციური წერილი დაუწერა. ეს არ იყო ბიზნეს-გეგმა, ეს იყო შვილის აღსარება მამისადმი. ბერნარი უხსნიდა, რომ მას უბრალოდ ტანსაცმლის ყიდვა არ სურდა, მას ფრანგული სულისა და კულტურული მემკვიდრეობის გადარჩენა უნდოდა.მამამ შვილის მიზნებს მხარი დაუჭირა და საოჯახო ქონება ნდობით გადასცა. 1984 წელს, არნომ იყიდა ბუსაკი და დაიწყო ოპერაცია, რომელმაც მსოფლიო ბიზნესის ისტორია შეცვალა.
როგორც კი დიორი ხელში ჩაიგდო, არნომ თავისი ნამდვილი ხასიათი გამოაჩინა. მან კომპანიიდან ათასობით თანამშრომელი დაითხოვა, გაყიდა ტექსტილის არამოგებიანი ქარხნები და მხოლოდ ერთი ალმასი - კრისტიან დიორი დაიტოვა.პარიზის მაღალმა საზოგადოებამ შოკი მიიღო. მათთვის ამის გაგება შეუძლებელი იყო: როგორ ბედავდა ეს ცივი, უემოციო ინჟინერი საფრანგეთის სიამაყის ასე ხისტად გადაწყობას? სწორედ მაშინ შეარქვეს მას „მგელი ქაშმირის პალტოში“.მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო. არნოს თვალი კიდევ უფრო დიდ ნადირზე ეჭირა.
1987 წელს შეიქმნა კონგლომერატი ელ-ვე-ემ-ეში, მოდის სახლ ლუი ვიტონისა და კონიაკისა და შამპანურის გიგანტ მოეტ ენესის შერწყმით. თუმცა, ორ მფლობელს - ანრი რაკამიესა და ალენ შევალიეს შორის მუდმივი კონფლიქტი იყო. ანრი რაკამიემ ახალგაზრდა, ენერგიული ბერნარ არნო მოიწვია, როგორც მოკავშირე, რათა შიდა ომში გაემარჯვა.ეს მისი უდიდესი შეცდომა იყო.არნომ ოსტატურად გამოიყენა მათ შორის არსებული დაპირისპირება. ჩუმად დაიწყო ელ-ვე-ემ-ეში-ის აქციების ყიდვა. სანამ პარტნიორები ერთმანეთს ედავებოდნენ, ბერნარმა ფარული გარიგებები დადო ინვესტორებთან და 1989 წელს, მოულოდნელი კორპორაციული გადატრიალებით, კომპანიის საკონტროლო პაკეტი ხელში ჩაიგდო. მან ორივე დამფუძნებელი კომპანიიდან გააძევა.ბერნარ არნო გახდა ელ-ვე-ემ-ეში-ის აბსოლუტური მმართველი.მომდევნო წლებში მან დაიწყო აგრესიული სანადირო კამპანია: Givenchy, Céline, Kenzo, Guerlain, Fendi, Sephora... („ჟივანში, სელინი, კენზო, გერლენი, ფენდი, სეფორა...“ ) მან სათითაოდ იყიდა ბრენდები, რომლებიც ხშირად ფინანსურ კრიზისში იყვნენ, მაგრამ გააჩნდათ ასწლოვანი ისტორია. არნოს ფორმულა მარტივი იყო: შეუნარჩუნე ბრენდს ექსკლუზიურობა, მიეცი დიზაინერებს სრული შემოქმედებითი თავისუფლება, მაგრამ მარკეტინგი და ფინანსები მართე რკინის დისციპლინით.
საჯარო სივრცეში ბერნარ არნო ტოვებს ცივი, უემოციო კალკულატორის შთაბეჭდილებას. მაგრამ ამ ჯავშნის მიღმა იმალება ადამიანი, რომლისთვისაც ხელოვნება უბრალოდ ბიზნესი არ არის - ეს მისი სულის ნაწილია.მისი პირადი ცხოვრების ყველაზე ემოციური ეპიზოდი უკავშირდება მის მეორე მეუღლეს, ჰელენ მერსიეს. ჰელენი კანადელი პროფესიონალი პიანისტია. როდესაც ერთმანეთს შეხვდნენ, ჰელენმა იცოდა, რომ ბერნარი უმდიდრესი ბიზნესმენი იყო, მაგრამ იგი მის მიმართ ცივი რჩებოდა.პირველი პაემანი არნოს სახლში შედგა. ბერნარი როიალთან დაჯდა და ჰელენისთვის შოპენის ნაწარმოებების დაკვრა დაიწყო.
ჰელენი მოგვიანებით იხსენებდა: „მისი ხელები თრთოდა. მან დაუკრა ისეთი სიღრმით, ისეთი მგრძნობელობითა და მოწყვლადობით, რომ მე მიხვდი - ამ ცივი კოსტიუმის მიღმა სულ სხვა ადამიანი იმალებოდა. იმ საღამოს მე შევიყვარე არა მილიარდერი, არამედ ხელოვანი.“მუსიკა დღემდე რჩება არნოს თავშესაფრად. დამღლელი ბიზნეს-შეხვედრების შემდეგ, იგი საათობით უკრავს სახლში, რათა გონება გააწმინდოს და შინაგანი წონასწორობა აღიდგინოს.